Ήρθε η ώρα του Γιάννη Βαλαώρα. 

Ξεκινάω με Άρσεναλ.

Καθαρά ομάδα ψυχολογίας η φετινή Άρσεναλ. Στο βαθύ καλό σερί συνέχιζε. Στα ντεφρομαρίσματα της, της έπιανε πανικός, δυσκολευόταν να επιστρέψει σε καλό αγωνιστικό πρόσωπο. 

Τα κατάφερε όμως, σφυρηλατήθηκε ακόμα πιο πολύ με τον τίτλο της Premier, και πάει γι άλλα, που κανείς δε θα της πει κουβέντα σε περίπτωση ήττας. Μεγάλη αβάντα.

Έχει τον καλύτερο τερματοφύλακα (David Raya) στον κόσμο με την μπάλα στα πόδια, και γενικώς έναν από τους καλύτερους.  Αρέσκεται να παίζει ψηλά, εκτός περιοχής, έχοντας μεγάλη αυτοπεποίθηση στα πόδια του. Βέβαια το ματς δεν ενδείκνυται για τέτοιο παιχνίδι από πλευράς του. Είναι γρήγορος με εκπληκτικά αντανακλαστικά κάτω από την εστία.

Έχει τον καλύτερο κεντρικό αμυντικό στον κόσμο (William Saliba), ένας άρχοντας, ξέρει πολύ μπάλα για την θέση του. Κορμί λεπίδα, ευθυτενής, κατεβάζει μπάλα, ανεβάζει τις γραμμές της ομάδας, δεν κάνει τάκλιν ποτέ, τα σβήνει όλα όρθιος. Ποδοσφαιρική γλύκα ο τύπος.

Calafiori. Τα κάνει όλα από αριστερά. Κόβει, ανεβάζει παιχνίδι, πατάει ακόμα και περιοχή, και γενικά μια μπαλαδόφατσα από τις λίγες.

Declan Rice. Τρέξιμο μέχρι τον θάνατο, πατάει όλο το γήπεδο, ασταμάτητος, δεν ανεβάζει σφυγμούς με τίποτα, είτε στην αρχή, είτε στο τέλος, το πρόσωπο του με την ίδια εικόνα. Είναι ο μόνος ποδοσφαιριστής που μπορείς να τον δεις μέσα σε όλες τις φάσεις. 

Zubimendi. Μιλάμε για σκυλί του πολέμου. Αθόρυβος, εργαλείο από τα λίγα. 

Odegaard. Όταν η Άρσεναλ έχει στη σύνθεση της τον Odegaard είναι άλλη ομάδα. Εκπέμπει αρχοντιά το παιχνίδι του, οι επαφές του, το στυλ του. Ηγέτης, το χει, τα πόδια του ακούνε σε μικρές και μεγάλες μπάλες, έχει τα ελεύθερα στημένα, έχει το μακρινό σουτ. Γενικά μια αρχοντική ποδοσφαιρική φυσιογνωμία που η καλή του μέρα μπορεί να κάνει διαφορά.

Bukayo Saka. Να μην είχε αυτό το ηλίθιο το μπλαζέ στυλάκι. Το περίπου αδιάφορο, και καλά, εκνευρίζομαι με ποδοσφαιριστές που χαμογελάνε, και γενικά η πραότητα του τα σπάει. Κατ άλλα, δεν τον πιάνεις ούτε με λάσο, σε βρήκε με πρόσωπο, σε κανε χαζό. Από έναν τέτοιο ποδοσφαιριστή θα περίμενα να πάρει περισσότερες προσπάθειες γιατί το χει όσο λίγοι στο ένας με έναν. 

Gyökeres: Με νέφτι μπαίνει σε κάθε αγώνα. Μαρκάρει τον αντίπαλο και μέσα στα αποδυτήρια. Δεν ξέρει πολύ μπάλα, είναι ταγαράς, αλλά μέσα στο κουτί είναι κίνδυνος θάνατος. Και είναι ένας ποδοσφαιριστής που τον νιώθουν όλοι οι αμυντικοί. 

Πάμε στην Παρί Σεν Ζερμέν. 

Ομάδα στο απόλυτο. Από την αρχή της σεζόν το πήγαινε λάου λάου. Έπαιζε τόσο όσο για να βγάλει τα ματς. Ανέβασε στροφές στο κατάλληλο χρονικό σημείο, και να σου στο τελικό για την δεύτερη σερί κούπα.

Κάτω από τα δοκάρια ο Safonov, καλός, αλλά μέχρι εκεί. 

Η τετράδα στην άμυνα με Hakimi δεν ξέρω αν θα παίξει, αν όχι Zaire-Emery, Marquinhos, Willian Pacho και Nuno Mendes, είναι για Κολομβιανό καρτέλ. Ούτε να τους κοιτάξεις στα μάτια. Αν δεν ξεκινήσει ο Hakimi, θα είναι πιο συμπαγές η τετράδα.

Στα αμυντικά χαφ Vitinha και Joao Neves, κρύβουν την μπάλα, την βάζουν μέσα στην τσέπη τους, με συμπαραστάτη τον «ανθρακωρύχο» Fabian Ruiz.

Και πάμε εκεί που θα κριθεί όλο το παιχνίδι, εκεί που θα παιχτεί στρατηγικά όλος ο αγώνας, και δεν είναι άλλη από την επιθετική γραμμή της Παρί Σεν Ζερμέν. 

Khvicha Kvaratskhelia, Ousmane Dembele και Desire Doue. Το ξέρει πολύ καλά ο Αρτέτα, αν καταφέρει και τους εξουδετερώσει, έχει μεγάλες πιθανότητες να σηκώσει κούπα. Αλλά είναι ένα πρόβλημα πολύ δύσκολο.

Δεν ξέρω τι θα σκεφτεί ο Αρτέτα, το σίγουρο είναι ότι θα πάει σε αργό τέμπο, προσπαθώντας να έχει control game, αλλά και τον εν γένει έλεγχο σε χώρους του γηπέδου. 

Σε ανοιχτό γήπεδο όπως έχω αναφέρει επανειλημμένα η Παρί Σεν Ζερμέν είναι η καλύτερη ομάδα στον κόσμο. Σε βρήκε σε σκότωσε. 

Η Άρσεναλ δεν το χει σε ανοιχτό γήπεδο, ψάχνει με σετ παιχνίδι-υπομονής να πατήσει περιοχή. 

Παιχνίδι καθαρά τακτικής. Θα φτύσουν αίμα και οι δύο ομάδες. 

Επιλογές. Ξερό Χι, ισοπαλία από ημίχρονο σε Χ-Χ ημίχρονο – τελικό. 0-0 η 1-1 ακριβές σκορ. Παράταση και πέναλτι.