Μούνδιαλ:Το σωστό τέλος!
Πάει κι αυτό το μούνδιαλ μας τελείωσε. Το είπαμε το αντε γεια. Το είπαμε, μας το είπανε δεν έχει καμιά σημασία. Και επιτέλους έφυγε και εκείνο το αβάσταχτο σμήνος εντόμων που για ένα μήνα και βάλε μας έχει σπάσει τα τύμπανα. Μετά απ' αυτή την ανελέητη ηχορύπανση ακόμα και τα τζιτζίκια μελωδία σου φαίνονται. Τέλος λοιπόν στην μεγάλη αυτή διοργάνωση και πάμε για το επόμενο. Που θα γίνει ως γνωστόν στην ξωτική Βραζιλία. Κι από τώρα δηλώνω ότι θα προσπαθήσω να μην πορωθώ από την ανεπανάληπτη και γλυκιά σκέψη να το σηκώσει η μεγάλη Αργεντινή μέσα στο σπίτι τους, μέσα στα μούτρα τους. Δεν θα το κάνω γιατί βαρέθηκα να χάνω. Πω και ομοιοκαταληξία βρήκα ο πούστης. Τεσπά καθείστε να ξαναβρώ τον ειρμό των σκέψεων μου.
Α ναι, ήθελα να σχολιάσω το μούνδιαλ. Και να σταθώ στην κατάκτησή του από την Σπέιν, αγγλιστί, να σταθώ για λίγο στον μεγάλο τελικό. Είπαμε ότι στο ποδόσφαιρο το μόνο που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Όπως κι αν έρθει αυτό. Ειδικά όταν κρίνονται τόσο βαρύτιμα τρόπαια. Και το αποτέλεσμα δικαιώνει τους Ισπανούς. Και μάλιστα συνοδεύεται από την αίσθηση της δικαιοσύνης. Παίζοντας το "δικό τους" ποδόσφαιρο, αναγκάζοντας στη μεγαλύτερη διάρκεια αυτού του μούνδιαλ τους αντιπάλους να προσαρμοστούν στο παιχνίδι τους, και να προσπαθήσουν να το εμποδίσουν. Απ' αυτή την άποψη καλά έκανε η Ολλανδία και έπαιξε με τον τρόπο που έπαιξε στον τελικό. Όχι θα κάτσει να αφήσει τους Ισπανούς να κάνουν το παιχνίδι τους άνετα, να ευχαριστηθεί ο κοσμάκης μπαλίτσα. Να κάνουν κι αυτοί τα δικά τους κι ότι κάτσει. Δεν είναι έτσι το σύγχρονο ποδόσφαιρο (αμφιβάλλω βέβαια αν ήταν έτσι και παλιότερα), δεν είναι έτσι οι τελικοί. Είναι παιχνίδια τακτικής, σκληρά και γι' αυτό και συνήθως το θέαμα περνάει σε δεύτερη μοίρα. Αν μπει ή μπούνε γκολ κι ανοίξει το ματσάκι το θέμα αλλάζει, διαφορετικά τα παιχνίδια αυτά είναι από τη φύση τους σκληρά και δύσκολα.
Τέλος πάντων οι Ολλανδοί δεν νοιάστηκαν για τη φήμη που κουβαλάνε, για τις ομάδες που στο παρελθόν έβγαλαν και αγάπησε ή εκτίμησε ο κόσμος και καλά κάνανε. Και μπήκαν να παίξουν όπως πίστευαν ότι πρέπει να παίξουν για να σηκώσουν την κούπα. Και πίστευαν ότι έπρεπε να πάνε το ματς στη δύναμη και αυτό κάνανε. Και βλέποντας ότι λίγο ήθελε να το πάνε το ματς στα πέναλτι, και βλέποντας και τις δύο-τρεις μεγάλες ευκαιρίες που κάνανε αλλά δεν καταφέρανε να σκοράρουν καλά κάνανε. Εξ αρχής φάνηκε ότι θέλουν να "κλέψουν" το ματς κι αυτό προσπάθησαν. Και ο προπονητής τους, τον οποίο η αλήθεια είναι δεν πολυχωνεύω, καθότου σαν αλογομούρης που είμαι, βγάζω σπυριά με την Φέγιενορντ στην οποία ήταν για κάμποσα χρόνια και αρκετές φορές μας "έθαψε", σωστά είδε το ματς, σωστά το πάλεψε. Αλλά προδώθηκε από την μη ικανότητα ή ανικανότητα του μεγάλου της αστέρα του Ρομπεν να τελειώσει σωστά μία από τις δύο μεγάλες ευκαιρίες που του παρουσιάστηκαν.
Τώρα για τον θεατή, η απόδοση της Ολλανδίας είναι άλλο θέμα. Αλλά όπως είπα τους Ολλανδούς ποσώς τους ενδιέφερε τι θα πει ο θεατής κι αν θα τους κατηγορήσει. Την κούπα θέλανε και γι' αυτήν παίξανε. Οι Ισπανοί μετά από ένα μέτριο πρώτο ημίχρονο όπου ψάχναν τρόπους να επιβάλλουν το παιχνίδι τους απέναντι στους σκληροτράχηλους Ολλανδούς άρχισαν σταδιακά να βρίσκουν τα πατήματά τους και να τα καταφέρνουν. Κι όσο περνούσε ο χρόνος έδειχναν να ανεβαίνουν κι ήταν φανερό ότι ψάχνανε να τελειώσουν το ματς πριν τη διαδικασία των πέναλτι. Και τελικά τα κατάφεραν. Έχω ξαναπεί ότι η δικαιοσύνη δεν συμβαδίζει με το ποδόσφαιρο αλλά στην προκειμένη περίπτωση νομίζω ότι η αίσθηση που υπάρχει σε φίλους και αντιπάλους είναι ότι πράγματι η Ισπανία δίκαια κατέκτησε τον τίτλο. Και κατάφερε μέσα σε δύο χρόνια να αποτινάξει ένα χαρακτηρισμό που της είχε γίνει πλέον τατουάζ, αυτόν του λούζερ. Το φοβερό είναι τα συνολικά αποτελέσματα αυτής της Ισπανίας τα τελευταία χρόνια, στην πορεία της για την κατάκτηση αυτών των πολυσήμαντων τροπαίων. Που είναι πράγματι εντυπωσιακά.
Τώρα αν η Ολλανδία που ασφαλώς διαθέτει ποιότητα και ασφαλώς έχει μάθει τους φίλους της αλλά και τους ουδέτερους σε ένα διαφορετικό στυλ παιχνιδιού θα μπορούσε να καταφέρει κάτι καλύτερο παίζοντας διαφορετικά, προσπαθώντας να παίξει ποδόσφαιρο δεν έχει σημασία, και είναι κουβέντα άνευ ουσίας. Απλά μένει η αίσθηση ότι τζάμπα χαλάσαν την μέχρι στιγμής εικόνα τους και την αίσθηση που είχαν για τους "οράνιε" οι ποδοσφαιρόφιλοι. Και λέγοντας τζάμπα εννοώ εκ των υστέρων από το αποτέλεσμα του τελικού. Για τα παράπονα των Ολλανδών για τη διαιτησία δεν χρειάζεται σχολιασμός. Μέχρι κι ο Μίμης ο Μπούζας ή τα πνευματικά του παιδιά Γιώργαρος Μίνος και Γιαννάκης Χ"Ιωαννίδης, θα το σκεφτόταν να ορμήξουν στον κόρακα. Στο τέλος βέβαια θα ορμούσαν αλλά θα το ψάχνανε. Για τον Αλεκάρα τον Θεοφιλόπουλο το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι μετά από 1 και βάλε μήνα αισθάνομαι την ίδια ανακούφιση που δεν θα τον ξανακούσω με την ανακούφιση που αισθάνθηκα που σταμάτησαν επιτέλους οι κωλοβουβουζέλες. Αν κι αυτές είναι που τον αποτρελάνανε. Τον έφαγε τον δόλιο τον Ινιέστα, αλλά στο τέλος δυστυχώς για τον Αλεκάρα ο Καταλανός το έβαλε. Και βέβαια ο πανηγυρισμός του, δηλαδή το μπλουζάκι που είχε από μέσα ήταν όλα τα λεφτά αποδίδοντας τιμή στον αδικοχαμένο Ντανιέλ της "αντιπάλου" και πραγματικά μεγάλης ομάδας της Καταλωνίας της τεράστιας Εσπανιόλ. Και δεν θέλω σχολιασμούς ή ειρωνίες γι' αυτό το θέμα. Όσοι γνωρίζουν, ξέρουν.
Αυτά λοιπόν τα πολλά και αβάσταχτα για το Μουντιάλ. Ξεκίνησαν ήδη οι πρώτες φάσεις των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, ενώ ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη οι προετοιμασίες των ομάδων μας. Εκεί που χτίζονται και κάθε φορά γίνεται μοναδική προετοιμασία. Που μπαίνουν οι βάσεις. Που χύνουν ποτάμι τον ιδρώτα. Είπα για ευρωπαϊκές διοργανώσεις κι αύριο έχουμε την αγαπημένη Ανόρθωσις του λατρευτού Γκιγιέρμο Όγιος που υποδέχεται κάτι περίεργους Κροάτες. Αγαπάμε Γκιγιέρμο Όγιος, αγαπάμε Νάτσο Γκαρσία, και επομένως αγαπάμε Ανόρθωσις. Και μιας μιλήσαμε για τι αγαπάμε, αγαπάμε και Γουατεμάλα και δηλώνω συγκινημένος που επιτέλους ένας ποδοσφαιριστής αυτής της λατρευτής χώρας ήρθε να παίξει μπάλα στη χώρα μας. Και στον Άρη. Κάρλος Ρουίς καλώς ήρθες στη χώρα μας! Πω πω το γράφω και μου σηκώνεται η τρίχα. Για τέτοια συγκίνηση μιλάμε. Αστα διάλα, δεν αντέχω δεν περιγράφω άλλο.
Αυτά λοιπόν για σήμερα. Τέλος λοιπόν το μούνδιαλ πρέπει να περιμένουμε τέσσερα χρόνια τώρα για να το δούμε στη Λατινική Αμερική και στην μαγευτική Βραζιλία. Αν και σ' ένα χρόνο έχει κόπα αμέρικα και μάλιστα στην λατρευτή Αργεντινή. Ωχ Παναία'μ. Εδώ και τόσο καιρό θέλω να γράψω κάποια πράγματα για το Lost αλλά μία το μούνδιαλ, μία το ότι δεν κολλάει δεν το κάνω. Προφανώς θα τα πω από την στήλη μου με την πρώτη ευκαιρία. Γιατί έκανα ένα φρεσκάρισμα στη σειρά και έβγαλα αρκετά συμπεράσματα. Για την τρέλα που μας πουλήσανε. Οπότε θα τα πούμε και για το Lost έστω κι αν χρονικά η φάση δείχνει άκαιρη και άκυρη. Τέλος πάντων πολλά και ανούσια και πάλι είπαμε, σόρρι για το πρήξιμο, χαλαρώστε, αράξτε, κάντε κάνα μπάνιο, να είστε και να περνάτε καλά και τα λέμε.
ΤΑΡΖΑΝ - Ray Charles
Χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο έβαλα την Κάθριν σήμερα. Αν και πιστεύω ότι είναι διαχρονική αξία. Τέλος πάντων είναι κι η ζέστη που δεν παλεύεται οπότε μια χαρά είναι η Κάθριν. Το κλασικό, το ωραίο, το διαχρονικό...
Το άρθρο έχει διαβαστεί 8260 φορές.
BetClic: Παίξε τώρα με 100% Bonus ως 100€!
Unibet: €100 bonus και δωρεάν Live αγώνες στη Unibet TV!
Stanjames.com 5€ δωρεάν στοίχημα χωρίς κατάθεση!
