Αποθέωση, νικητές και χαμένοι...
Ποδοσφαιρική αποθέωση. Αυτή αναδείχθηκε χθες μετά από ένα παιχνίδι απ' αυτά που σου μένουν χαραγμένα για πάντα στη μνήμη σου, απ' αυτά που σε κάνουν να αγαπήσεις το ποδόσφαιρο, απ' αυτά που σε κάνουν να βγάλεις έντονα συναισθήματα, να αγαπήσεις-συμπαθήσεις ομάδες, να χαρακτηρίσεις διοργανώσεις, να ορίσεις σημεία αναφοράς. Γενικά να νοιώσεις τη μαγεία του αθλήματος. Ένα απίστευτο ματς που τα είχε όλα. Αλλά όλα. Ρυθμό, ποιότητα, ταχύτητα, φάσεις, καλές ενέργειες, λάθη, δύναμη, γκολ, εναλλαγές σκορ και συναισθημάτων, τραγικές φιγούρες και ήρωες. Και ένα απίστευτο πέρα ως πέρα φινάλε. Ακόμη κι στη διαδικασία των πέναλτι, το φινάλε που δίνει ο γνωστός μας Loco Ambreu μ' αυτό το τσίμπημα της μπάλας είναι ξεχωριστό, σπάνιας ομορφιάς και αποθεώνει το άθλημα.
Κι όλα αυτά στο ματς που μάλλον έδειχνε το πιο αδιάφορο των προημιτελικών. Οι περισσότεροι λίγο πολύ άλλωστε "κράζανε" γιατί έκατσε έτσι ώστε το Βραζιλία-Ολλανδία να είναι μεσημεριανό, και υποτίθεται η "φόλα" βραδινή. Πάλι καλά που έγινε έτσι, κι ευχαριστώ να τους πούμε πρέπει. Φοβερό λοιπόν ματς, σίγουρα το ματς του μουντιάλ μέχρι στιγμής και βάζει πολύ ψηλά τον πήχη για τα παιχνίδια που έρχονται που υποτίθεται ότι είναι τα μεγάλα ματς του μουντιάλ. Τραγικό φινάλε για τη συμπαθέστατη ομάδα της Γκάνας. Που σ' όλα τα παιχνίδια έπαιξε στρωτό ωραίο και γρήγορο ποδόσφαιρο, κι όλα τα ματς που έκανε είχαν να δώσουν κάτι στο θεατή. Και στο ποδόσφαιρο. Και κρίμα κι άδικο για τον παικταρά που έχει μπροστά τον Gyan Asamoah που δεν κατάφερε να κάνει γκολ το πέναλτι. Κι άλλα δεν κατάφερε να κάνει γκολ, αλλά γι' αυτά κανένας δεν μπορεί να τον κατηγορήσει. Χάνει λοιπόν το πέναλτι και είναι αυτός που ανοίγει τη σειρά της διαδικασίας των πέναλτι για την ομάδα του. Και εκεί το βάζει. Ε εντάξει αν δεν είναι αυτό τραγική ειρωνία πχοιο είναι;
Κρίμα λοιπόν γιατί στο χθεσινό ματς έπρεπε να υπάρξει χαμένος. Και η αίσθηση που άφησε στον περισσότερο κόσμο (αυτή την εντύπωση έχω) είναι ότι τελικά χαμένος ήταν αυτός που ίσως άξιζε περισσότερο, έστω και στα σημεία να είναι νικητής. Αν και υπήρξε νικητής κι αυτό ήταν αναμφίβολα το ποδόσφαιρο. Και δεν είναι φράση κλισέ που συνηθίζουμε, είναι η πραγματικότητα. Κι αν είναι κρίμα που στο Ουρουγουάη-Γκάνα έπρεπε να υπάρξει χαμένος, στο άλλο ματς το κρίμα πηγαίνει στο ότι έπρεπε να υπάρξει νικητής. Σε ένα ματς που είχε όλες τις "ασθένειες" του ποδοσφαίρου. Εντάξει υπερβολικός είμαι αλλά πραγματικά έπρεπε να προσπαθήσεις πολύ για να το παρακολουθήσεις το ματσάκι. Να πιέσεις τον εαυτό σου. Κι ας πίστευες άλλα κι ας το περίμενες ως μεγάλο, ξεχωριστό ματς. Κι ας παίζανε οι "θεοί" της μπάλας, οι Βραζιλιάνοι, απέναντι στους πάντα δυνατούς και "ιπτάμενους" Ολλανδούς. Το ματς ήταν να σε πάρει ο ύπνος. Με νανούρισμα τις λατρευτές βουβουζέλες και το μπζζζζζζζζζζ. Αλλά ήταν κι αυτός ο αβάσταχτος Ιάπωνας διαιτητής που τις σκέπαζε. Με τα σπαστικά σφυρίγματά του. Μέχρι κι ο διαιτητής δηλαδή ήταν να 'χαμε να λέγαμε.
Αυτό λοιπόν είναι το ποδόσφαιρο. Φάνηκε και στα δύο χθεσινά ματς. Φάνηκε πόσο περίεργο και δύσκολο άθλημα είναι. Και πόσο πούστικο. Παρακολουθώντας τα δύο ματσάκια. Και τη φόλα ανάμεσα στους "μεγάλους" και τη ματσάρα ανάμεσα στους "μικρούς". Αλλά ας περάσουμε για λίγο στο χθεσινό ματς Βραζιλίας-Ολλανδίας, και τον αποχαιρετισμό της Βραζιλίας. Έφυγε λοιπόν, θα έλεγα πληρώνοντας το δυνατό της χαρακτηριστικό, αυτό που την χαρακτήριζε στην ως τώρα πορεία της, όχι μόνο σ' αυτή τη διοργάνωση, αλλά σχεδόν σε όλη τη θητεία του κακομούτσουνου Ντούνγκα, για να μην πω γενικά την τελευταία δεκαετία και βάλε και χαλάσω τους πολλούς φίλους της "σελεσάου". Κι εννοώ την αποτελεσματικότητα. Αυτό ήταν το μεγάλο όπλο των Βραζιλιάνων, που πάντα έβρισκαν τον τρόπο και παίρνανε τα ματς. Κάνοντας πολύ λιγότερα απ' αυτά που ο κόσμος περίμενε, που ίσως θα μπορούσαν να κάνουν, και σίγουρα πολύ λιγότερα από το μύθο που τους ακολουθεί.
Και κατάφερε μάλιστα να φάει ανατροπή. Με την μπάλα να της κάνει "περίεργα" και "άγνωστα" γι' αυτήν παιχνίδια. Σε ένα παιχνίδι χωρίς ρυθμό, και με μια Ολλανδία που δεν έδειχνε ικανή να αντιδράσει. Και απλά ένα μεγάλο λάθος, του τερματζή κατά τη γνώμη μου που δικαίως θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων του πλανήτη, κι ένα στημένο άλλαξαν το σκηνικό. Και από την ρεαλιστική, γεννημένη νικήτρια, μεγάλη Βραζιλία, πήγαμε στην μεγάλη Ολλανδία, που ξέρει τι θέλει στο γήπεδο και βρίσκει τον τρόπο να το πάρει. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο, η βάση όλων είναι το αποτέλεσμα κι όλα τα άλλα είναι να 'χαμε να λέγαμε. Για τα περαιτέρω. Κι η τύχη είναι πολύ σημαντικός παράγοντας που αλλάζει δεδομένα. Κι εντάξει καλές οι βαριές φανέλες, οι μεγάλες ομάδες, τα μέταλλα κι όλα τα άλλα που όλοι τσαμπουνάμε όταν "κάθεται" το αποτέλεσμα, αλλά υπάρχουν κάτι τέτοια ματς που σου δείχνουν πως τα πράγματα πολλές φορές είναι πολύ πιο απλά.
Τέλος πάντων δεν ξέρω αν αυτή η Βραζιλία άξιζε να συνεχίσει. Έχω αμφιβολίες γιατί έχω και απαιτήσεις απ' αυτήν. Όπως δεν ξέρω αν αυτή η Ολλανδία έχει κάτι να δώσει στο ποδόσφαιρο ακόμη και στο θεατή. Μέχρι στιγμής δεν μου έδειξε κάτι τέτοιο. Ξέρω όμως ότι βρήκε τον τρόπο να αντιδράσει σε ένα ματς που έδειχνε να μην μπορεί. Για το μέτριο τουλάχιστον θέαμα πέρα του αβάσταχτου Ιάπωνα που φυσούσε την κωλοσφυρίκτρα του πιο πολύ από ότι φυσούσαν αυτοί οι αβάσταχτοι στην κερκίδα τις βουβουζέλες, τη μεγάλη ευθύνη τη δίνω στην Ολλανδία. Γι' αυτό το άρρυθμο και μέτριο ματς που είδαμε. Γιατί η Βραζιλία βρήκε τον τρόπο να κάνει το γκολ που έψαχνε. Μετά με ευκολία κατάφερνε να χαλάσει κάθε προσπάθεια της Ολλανδίας. Αλλά το θέμα ήταν η αντίδραση της Ολλανδίας. Που χωρίς ρίσκα, χωρίς ρυθμό, δεν μπορούσε να πιέσει τους Βραζιλιάνους. Μέχρι που ήρθαν απλά δύο στιγμές για να αλλάξουν το τοπίο. Μετά το παιχνίδι πήρε μια ομορφιά με τους Βραζιλιάνους να προσπαθούν με κάθε τρόπο να επανέλθουν, αλλά αυτό που μέτρησε ήταν και τα αδικαιολόγητα νεύρα των Βραζιλιάνων, που οδήγησαν σε μια ηλίθια και αναίτια αποβολή. Και όλη αυτή η νευρικότητα ξεκινούσε από τον κακομούτσουνο Ντούνγκα στον πάγκο, που ήταν εκτός εαυτού εντελώς αδικαιολόγητα. Και μετά λέμε γραφικό τον τεράστιο Ντιέγκο. Δηλαδή ο Ντούνγκα χθες τι ήταν; Ή π.χ. αυτή η ψείρα ο Ρομπίνιο που πουλούσε και τρέλα. Τέλος πάντων πάει η Βραζιλία χωρίς για μένα να αφήσει κάτι στη διοργάνωση.
Και ας αφήσουμε το χθες κι ας περάσουμε στο σήμερα. Καταρχήν για να δείτε τι μπούφος είμαι, νόμιζα ότι η Αργεντινή, αν περάσει σήμερα (αλλιώς ήθελα να το πω αλλά κρατάω και μια πισινή) θα έπαιζε με το νικητή Ουρουγουάης-Γκάνας. Χθες το συνειδητοποίησα ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα και πρέπει μετά να παίξουμε και με την Ισπανία. Ντάξει ή την Παραγουάη. Τώρα κάπου χαλάστηκα αλλά αν δεν μπορεί να το κάνει αυτή η Αργεντινή πχοια στο διάολο μπορεί; Κι εδώ να τονίσω πως αν καταφέρει κάτι αντίστοιχο η Γερμανία, δηλαδή αποκλείσει την Αργεντινή (λέμε τώρα), μετά την Ισπανία και πάρει και τον τελικό κι έχοντας πριν αποκλείσει και τους Άγγλους, θα μιλάμε για τον μέγιστο βαθμό δυσκολίας. Αυτό δεν θα είναι τουρνουά θα είναι κανονικά πρωτάθλημα. Αφού θα έχει παίξει με όλους. Αλλά όπως τόνισα λέμε τώρα. Δύο ματς λοιπόν σήμερα και περιμένουμε να είναι σαν το χθεσινοβραδυνό. Να καθηλώσει το θεατή. Το μεγάλο ματς θεωρητικά είναι αυτό που προηγείται. Κι υπάρχουν απαιτήσεις γιατί και οι δύο ομάδες έχουν παίξει ωραίο ποδόσφαιρο μέχρι στιγμής στη διοργάνωση. Πολλοί είναι αυτοί που περιμένουν το ξύπνημα του Μέσι. Ε το απογευματάκι θα ξέρουμε τι ακριβώς έγινε. Στο άλλο ματς φαβορί είναι η Ισπανία, έστω κι αν η Παραγουάη είναι δυσκολοκατάβλητη ομάδα με καλή άμυνα, με ποιότητα μπροστά και με ποδοσφαιρική πονηριά. Και θράσος θα προσθέσω. Αλλά παρ' όλα αυτά δίνω προβάδισμα στους Ισπανούς. Που το μεγάλο μείον της είναι αυτό το χάλι του Τόρες, που ακόμα είναι πολύ μακριά από τον καλό του εαυτό. Βέβαια καθαρίζει ο έτερος επιθετικός ο Βίγια.
Ήθελα να πω κι άλλα για άλλα θέματα, αλλά δεν. Κι αν δεν τα πω τώρα ποιος ξέρει πότε θα τα πω κι αν θα τα πω ποτέ. Ξέρω, να τέτοια λέω και δεν αντέχομαι. Τέλος πάντων σόρρι για το πρήξιμο, να είστε και να περνάτε καλά και τα λέμε.
ΤΑΡΖΑΝ - Ray Charles
Στη φώτο η Larisa Riquelme. Ήδη έχει κλέψει την παράσταση στα γήπεδα της Αφρικής με την "πληθωρική" παρουσία της. Έχει κάνει και κάτι δηλώσεις για τις ενέργειες που επρόκειτο να κάνει αν φτάσει ψηλά η Παραγουάη. Φιλανθρωπικές ενέργειες εννοείται. Και σκέφτομαι τώρα, δεν μπορούσε αντί για Παρα να είχε ένα Ου μπροστά. Δηλαδή να ήταν από την Ουρουγουάη. Όσο να 'ναι θα είχαμε σοβαρές πιθανότητες να δούμε τις φιλανθρωπικές ενέργειές της εν δράσει. Μακάρι βέβαια να τη βοηθήσει κι η χώρα της, να πάει ψηλά ώστε να δείξει αυτό το ξεχωριστό πρόσωπο η γλυκιά Larisa. Ρισπέκτ λοιπόν στην μοναδική Larisa που είναι και φανατική οπαδός της σικλόν δηλαδή της Σαν Λορέντζο. Ρισπέκτ γιατί εκτός των άλλων προσόντων της, το ζει το ματς, και δεν φοβάται να εκφραστεί, να "βγάλει" τον εαυτό της στην κερκίδα. Κι εύχομαι έτσι να συνεχίσει...
Το άρθρο έχει διαβαστεί 11560 φορές.
BetClic: Παίξε τώρα με 100% Bonus ως 100€!
Unibet: €100 bonus και δωρεάν Live αγώνες στη Unibet TV!
Stanjames.com 5€ δωρεάν στοίχημα χωρίς κατάθεση!
