Καιρό έχουμε να τα πούμε γνωρίζω ότι υπάρχει γκρίνια γιά update κλπ αλλά ο λόγος είναι απλός και αθώος δηλαδή βαριέμαι.Καλύτερα θα έλεγα ότι υπάρχει ελάχιστος χρόνος όπως επίσης και η ''ψύχρα'' που μ'έχει πιάσει εμένα με το στοίχημα αυτό το διάστημα.Anyway ελάχιστος έλεύθερος χρόνος σε συνάρτηση με την την προσωπική στοιχηματική ανορεξία και εάν και γνωρίζω ότι πολλλοί από εσάς παρακολουθούν την στήλη όπως επίσης και ότι την γουστάρουν (πράγμα που προσωπικά με εκπλήσσει...χεχεχε) μας έχουν οδηγήσει στο γεγονός να βγαίνουμε δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα στον ''αέρα''.Σήμερα φιλοξενώ εδώ μαζί μου άλλο ένα next door girl και είναι ένα κορίτσι το οποίο ξεχώρισα ανάμεσα σε χιλιάδες ''φάτσες'' που είδα στο facebook.com.Προσωπικά την θεωρώ σαν το κορυφαίο ''face'' αυτής της γιγαντιαίας ιστιοσελίδας .Kathy Huy λέγεται το κορίτσι μας λοιπόν να σας συστήσω κιόλας και η προσωπική μου πείρα από τον νευραλγικό χώρο της Ασίας με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται γιά ''μπασταρδοναθρεμμένη'' Κινέζα της διασποράς στην Αμερική.Αντε να μην είναι έτσι βία Χόνγκ-Κονγκ την κόβω.Είπαμε είδα χιλιάδες πρόσωπα κλπ - κουραστικό είναι - ξεχώρισα μερικά θα τα βάζω σιγά-σιγά να τα βλέπετε και εσείς.Με όλα αυτά που είδα βέβαια υπάρχει εδώ η αδυναμία στην ''κίτρινη φυλή'' χεχεχε θα έλεγα ότι σε ''μάζα'' οι Ελληνίδες είναι πραγματικά στην Ευρώπη μαζί με τις Ιταλίδες αυτό που λέμε το ντουέτο της κορυφής.Δηλαδή είναι οι πλέον προσεγμένες κλπ.Από εκεί και πέρα τα έχουμε ξαναπεί σε παγκόσμιο επίπεδο και βγάζοντας έξω τις Ασιάτισες όπου υπάρχει δεδομένη αδυναμία τα πρωτεία κρατούν οι Βραζιλιάνες.Είπαμε παλιά θεωρούσα και εγώ ότι οι γυναίκες από την Βενεζουέλα ήταν οι κορυφαίες αλλά υπερτερούν ποιοτικά αλλά και ποσοτικά οι Βραζιλιάνες.Πάντως προσωπικά έχω βαρεθεί όλα αυτά τα ''καδρόνια'' τύπου Eva Mendez ,Sklenarikova κλπ όλες αυτές είναι ''βίζιτες'' γιά πλούσιους ποδοσφαιριστές σκοπός μας είναι να βλέπουμε κορίτσια εφικτά δηλαδή κορίτσια της διπλανής πόρτας.Eάν π.χ ο Ροναλντίνιο δεν είχε τα ''πακέτα'' που έχει σε νορμάλ κατάσταση θα ήταν εισπράκτορας στο ΚΤΕΛ Porto Alegre-Eldorado do Sul και την Αντριάνα Λίμα θα την έβλεπε σε ''τράκα'' μάτι ΄περιοδικού από το κιόσκι της γειτονιάς του.

Anyway πάμε παρακάτω είδα μερικά παιχνίδια το Σ/Κ αλλά και χθες-προχθές και μου έμειναν δύο -τρεις φωτογραφίες.Το απόλυτο κοντράστ στο Στόουκ-Λέστερ με τους γηπεδούχους να κάνουν μπούκα μέσα στο γήπεδο και να πανηγυρίζουν την άνοδο και τους φιλάθλους της Λέστερ να βλέπουν την ομάδα τους να πέφτει κατηγορία.Μου έμειναν δύο -τρεις σκηνές πιτσιρικάδων οπαδών της Λέστερ βία 13-14 χρονών να κλάινε στις κερκίδες.Πραγματικά σου σηκώνεται η τρίχα και σε ταξιδεύει πίσω προσωπικά με πήγε και εμένα πίσω όταν η ομάδα της καρδιάς μου έχανε τον έναν τελικό κυπέλλου μετά τον άλλον και έκλαιγα.Πολυ περίεργο συναίσθημα να κλαίς γιά την ομάδα σου.Αντε να πεις κλαις γιά κάποιον δικό σου που φέύγει το καταλαβαίνω αλλά το να κλαις για την ομάδα που αγαπάς είναι ένα πολύ περίεργο συναίσθημα έρωτα.Προσωπικά το σέβομαι απεριόριστα όπως σέβομαι την αγάπη του κάθε οπαδού γιά την ομάδα του.Εμεινα εκεί στον πιτσιρικά της Λέστερ να κλαίει με λυγμούς αλλά έμεινα και στην κερκίδα της Μπόκα απέναντι στην Ρίβερ την Κυριακή.Αυτό το ματς το Μπόκα-Ρίβερ κανονικά πρέπει να το βλέπετε live στην τηλεόραση με κλειστή φωνή και να ανοίγετε το Radio Mitre της Αργεντινής στο ιντερνετ και να ακούτε ραδιοφωνική μετάδοση.Οι τύποι που κάνουν την μετάδοση λένε και τραγουδούν μεταξύ άλλων και τα συνθήματα που φωνάζουν εκείνην την ώρα οι οπαδοί των ομάδων.Αυτό συνιστώ δηλαδή μάτι στην TV και ακρόαση σε ραδιοφωνικό σταθμό της Αργεντινής.Από θέαμα άθλια είναι πάντοτε αυτά τα ματς αλλά εκεί που μένεις είναι στην κερκίδα του Μπονμπονιέρα που παρόμοια δεν υπάρχει στον πλανήτη.Στην Ευρώπη παρόμοια κερκίδα δεν υπάρχει αλλά από καφριλίκι και atmosphere λίγο πλησιάζει η Τούμπα στο ΠΑΟΚ-ΟΣΦΠ αλλά και η έδρα της Φενέρ και της Μπεσίκτας.Παλιά ήταν και ο Ολυμπιακός αλλά με την ανέγερση του νέου γηπέδου ''φλώρεψε'' και εκεί η κατάσταση.Παλιά θυμάμαι π.χ σε ένα ματς του Ολυμπιακού εντός έδρας που ήμουν μέσα στο Καραισκάκη (μιλάμε για δεκαετία 80) στο γκολ που μπήκε και ήταν και το μοναδικό κόντεψε να πέσει το Καραισκάκη.Αυτό δεν υπάρχει πλέον - τέλος.Από αυτά δηλαδή που γουστάρουμε εμείς της δικιάς μου γεννιάς έχει μείνει η γραφική Τούμπα όπου ακόμα και τώρα  εάν πάς στην Θύρα 4 μπορεί να πέσεις και σε πάσα τσιγαριλίκι γιά να γουστάρεις.Οπως και το κλασσικό που μπάινουν μετά την λήξη του αγώνα καμμιά 200 πιτσιρίκια γιά να πάρουν τις φανέλες των παικτών.Αυτά είναι τα γούστα εάν χαθούν και αυτά δηλαδή τι να πάμε στο γήπεδο γιά να κουνάμε μαντίλι γιά να φύγει ο προπονητής της ομάδας??Και κυρίως στην Ελλάδα πας στο γήπεδο γιά να γελάσεις αλλά και να κάνεις νταβαντούρι εάν είναι να δω καλό ποδόσφαιρο κάθομαι στο σπίτι μου και βλέπω Πριμέρα Ντιβιζιόν...!!!

Με εκπλήσσει ακόμη το γεγονός ότι στο κουπόνι του ''Ζαχόπουλου'' ακόμη ανεβοκατεβάζουν αποδόσεις.Εδώ έχουν τιγκάρει τα ταμεία του ΟΠΑΠ από την χασούρα του παίκτη και οι του Ζαχόπουλου συνεχίζουν το βιολί τους...χεχεχε.Επίσης φέτος μου έκανε εντύπωση η άθλια διαιτησία στα παιχνίδια του Τσάμπιονς-Λιγκ.Δηλαδή ρε καργιόλη Ολλανδέ στο Αρσεναλ-Λίβερπουλ δεν βλέπεις στο ένα μέτρο το μαρς πέναλτι?Ου ρε καριόλη παλιολαμόγιο του κερατά.Η ο άλλος στον επαναληπτικό?!!Εκεί που έχω πάθει πλάκα είναι με την διαιτησία στο Τούρκικο πρωτάθλημα.Φίφτι-φίφτι και ρεσιτάλ διαιτητών σε όλα τα ματς που έχω δει φέτος εκεί.

«Αν δεν μπαζώσεις, δεν χτίζεις». Ιδού το απόσταγμα σοφίας που συνόδεψε δύο ελληνικές δεκαετίες συνεχούς και εντατικής προπόνησης στο εργενιλίκι. Η ομολογία-συμβουλή που μεταβιβάζεται από άντρα σε άντρα με συνοδεία ένα ταπ, ταπ συμπαράστασης στον ώμο. Το μότο με το οποίο πρέπει να πορευτείς για να κερδίσεις τη σούπερ γυναίκα (που θα αξίζει να γίνει η γυναίκα σου). Σαν ένα κόλπο για τη νίκη στο «Fort Boyard»: λερώνεις τα χέρια σου πιάνοντας κορμιά, μαλλιά και ρούχα κατηγορίας γάμα (ή μάλλον γάμα τα), ώστε να σε αξιώσει μια μέρα ο Άγιος Βαλεντίνος να δεις στο κρεβάτι σου την υπέρτατη γκόμενα, την Α class αυτοπροσώπως.

Το αλκοόλ για το μπάζωμα είναι ό,τι το άρωμα πορτοκάλι στα δισκία Calcevita. Κάνει το πικρό ποτήρι πιο ευκολόπιοτο. Είσαι, ας πούμε, σε ένα μπαρ. Είναι ένα πολυδιαφημισμένο στα ραδιόφωνα πάρτι και έχεις ψηθεί να πας επειδή σου είπανε ότι θα είναι τίγκα στις ωραίες γκόμενες. Αλλά τελικά όλες εκεί μέσα είναι χάλια, δεν βλέπονται. Εκεί που σκέφτεσαι να φύγεις, έρχεται προς το μέρος σου μια ξανθιά. Ασουλούπωτη. Μπροστά της η Στέλλα Μπεζαντάκου είναι η Τζούλια Αλεξανδράτου. Έχει όμως αέρα. Επειδή είναι ξανθιά και πιστεύει ότι οι άντρες καίνε φλάντζα με τις ξανθιές. Εδώ δεν έχει και άδικο: οι άντρες λένε «ξανθιά» και εννοούν «γκομενάρα», λες και το χρώμα μαλλιών υποκαθιστά πρόσωπο, κορμί και σεξαπίλ, γι' αυτό, κατά μία έννοια, φταις κι εσύ που σου την πέφτει με τέτοιο τουπέ. Τέλος πάντων, βλέπεις το ηλίθιας σιγουριάς χαμόγελό της να σε πλησιάζει και θέλεις να εξαφανιστείς, και μετά ακούς την ατάκα «Καλά, τέλεια τα παπούτσια σου, επιτέλους, ένας άντρας εδώ μέσα που δεν φοράει μυτερά παπούτσια, μισώ τα μυτερά παπούτσια, όποιος φοράει μυτερά παπούτσια πρέπει να καίγεται στην κόλαση. Τέλος». Και σκέφτεσαι, Θεούλη μου, γιατί σε μένα, τι σου έχω κάνει και με βασανίζεις; Ε, εκείνη την κρίσιμη στιγμή παραγγέλνεις ένα ποτό και το πίνεις με δυο γουλιές. Και στο καπάκι παραγγέλνεις επόμενο και αρχίζεις να βρίσκεις θέματα συζήτησης με το μπάζο, κάτι που δεν είναι και πολύ δύσκολο, γιατί, σαν μπάζο που είναι, πρέπει να σκιστεί να φανεί έξυπνη, και γι' αυτό δεν βάζει γλώσσα μέσα και αναλύει φωνασκώντας (γιατί έχετε κάτσει και σαν ηλίθιοι κάτω από το ηχείο) τα πάντα, από το ότι ο Ατρόμητος Αθηνών σκίζει φέτος στο Πρωτάθλημα μέχρι πόσο τέλειο είναι το iPhone, που το «έσπασε» ο αδερφός της. Εσύ, εντελώς μεθυσμένος πια, δεν σκέφτεσαι «Πού είναι πια αυτός ο αδερφός της να τη μαζέψει;», αλλά την πασπατεύεις και τη φιλάς και της λες να πάτε σπίτι σου. Και πάνω στη σούρα σου δεν σου φαίνεται καθόλου άσχημη, το αντίθετο.

Την άλλη μέρα, βέβαια, που θα σηκωθεί να φύγει και θα δει τα τρία ζευγάρια μυτερά παπούτσια σου κάτω από τον καλόγερο και θα θεωρήσει απαραίτητο να σου πει μια και καλά χαριτωμένη κρυάδα για το θέμα, και γι' αυτό θα μπει στη διαδικασία να σε ξυπνήσει, κι εσύ θα αναγκαστείς να την αντικρίσεις πρωί και ξενέρωτος, τότε πια δεν θα έχεις αυταπάτες: ήταν άλλο ένα μπάζο, ήταν άλλη μια νύχτα στην οικοδομή.

Το κακό με τα μπάζα είναι ότι περιέχουν μια ουσία που είναι εθιστική. Αν μπαζώνεις πολύ συχνά, κινδυνεύεις να καλομάθεις στην ευκολία του σεξ χωρίς κυνήγι. Επίσης, μπορεί να αλλοιώσει και το γούστο σου: βλέπεις συνέχεια στο κρεβάτι σου ανύπαρκτα χείλη (μπροστά τους τα χείλη της Φωτεινής Πιπιλή είναι τα χείλη της Σκάρλετ Γιοχάνσον ) και χαζά βλέμματα (μπροστά τους το βλέμμα της Έφης Θώδη είναι το βλέμμα της Μπέτυς Μαγγίρα ) και τα στάνταρντ σου πέφτουν. Η συσσώρευση μπάζων στο οικοπεδάκι σου σου αλλοιώνει τη θέα, σου περιορίζει τον ορίζοντα. Και κινδυνεύεις, τη στιγμή που θα σκάσει το σωστό κορίτσι, κάποια που μετράει πραγματικά, να μην ξέρεις πώς να φερθείς, να «κλειδώσεις» από το άγχος. Αντί, δηλαδή, να φανείς προπονημένος, να αποδειχτείς εντελώς ντεφορμέ.

Το χειρότερο όμως που συμβαίνει όταν μπαζώνεις είναι ότι απωθείς τις ωραίες γυναίκες. Μια γυναίκα που της γυαλίζει κάποιος ρωτάει και μαθαίνει γι' αυτόν, και ουαί και αλίμονο αν ανακαλύψει ότι είναι σαβουρογάμης. Το χειρότερο για τη φήμη κάποιου στις γυναικοπαρέες είναι να ακούγεται ότι πάει αδιακρίτως με ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει. Είναι πλήγμα για τη γυναικεία φιλαρέσκεια να μπαίνουν στον ίδιον τορβά όλες μαζί, γυναικάρες και καγκουρίνες, και γι' αυτό οι ωραίες κόβουν λάσπη όταν τις φλερτάρει σαβουρογάμης Δον Ζουάν, όσο στυλάτος και να είναι. Επειδή δεν νιώθουν ξεχωριστές. «Αυτός» σου λέει «θα πήγαινε και με το κομοδίνο μου», οπότε πάρ' το άκυρο. Αντιθέτως, όταν στο ενεργητικό σου έχεις ωραίες γυναίκες, σε πολιορκούν ακόμα ωραιότερες, που θέλουν να φάνε στον ανταγωνισμό τις πρώην. Και δεν έχουν και πρόβλημα να πουν π.χ. «Την έχω γνωρίσει την Εύη Αδάμ, κούκλα, τα είχε με το δικό μου πριν παντρευτεί τον Λάμπη, ναι, καλέ, χρόοονια πριν, και έχουν φιλική σχέση από τότε» - με καμάρι κιόλας.

Η μόνη περίπτωση που η φράση «Αν δεν μπαζώσεις, δεν χτίζεις» έρχεται και κουμπώνει ωραία πάνω σε μια φιλοσοφία καλής ζωής και ακούγεται σαν αλήθεια και όχι σαν λουζεριά, είναι όταν τη λέει άντρας που έχει ρίξει τα μπετά, που είναι πια στο τούβλιασμα. Γιατί αυτός ο άντρας έχει βρει τη σούπερ γυναίκα και, όταν έχεις κατακτήσει τη γυναίκα που πάντα ήθελες, όλες οι πρώην σου σου φαίνονται μπάζα. Και τότε μπορείς να λες (και να το εννοείς): «Ευχαριστώ τις γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή μου και μου έμαθαν ποιος είμαι και τι πραγματικά ήθελα, ώστε να το αναγνωρίσω μόλις το βρω». Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον: «Μπάζωσα τρελά, αλλά τώρα χτίζω σε γερά θεμέλια». Αυτός ο άντρας, που εμφανώς καλοπερνάει, έχει την ικανότητα να κάνει τη σχέση μπαζώματος-χτισίματος να φαίνεται σαν σχέση αιτίου-αποτελέσματος.

Οι υπόλοιποι καλύτερα να διαχωρίσουν τη θέση τους από το κλισέ. Στο κάτω κάτω, την σήμερον ημέραν, με το πιλάτες, τις λέιζερ αποτριχώσεις, τους Φουστάνους και τη στυλιστική αγωγή που προσφέρουν απλόχερα ένα σωρό γυναικεία περιοδικά, οι πάλαι ποτέ σαβούρες γίνονται όλο και πιο αξιογάμητες. Κι έτσι, ελλείψει ικανού αριθμού υλικού για μπάζωμα, το κλισέ αυτό, έστω κι αν κάποτε πρόσφερε μπούσουλα στους εργένηδες, δεν θα αργήσει να περάσει στα αζήτητα.

(Τον γουστάρω πολύ τον δικό μου και πρέπει να τον διαβάζουμε συνέχεια)

Υ.Γ Αχιλλέα άντε να δούε τι είδους μετάφραση θα δούμε σε τέτοιου είδους κείμενο στα English από τον Σεπτέμβριο...χεχεχε

surfbeter@yahoo.gr