Εντάξει δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Και να θέλεις δηλαδή να μην ασχοληθείς, δεν γίνεται να το κάνεις. Δεν μπορείς. Και την κρυάδα θα πεις και θα γελάσεις κιόλας. Θέλεις δεν θέλεις. Δεν μπορείς δηλαδή να κάνεις διαφορετικά. Δεν γίνεται. Δεν γίνεται να γίνεται. Κι αναφέρομαι βέβαια στον πρωθυπουργό, στον υπηρεσιακό πρωθυπουργό που διάλεξαν τα καμάρια μας οι πολιτικοί. Για την υπηρεσιακή κυβέρνηση που θα οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές. Και διάλεξαν λοιπόν τον Παναγιώτη τον Πικραμένο. Κλαίμε. Κλαίμε με λυγμούς, κλαίμε γοερά, κλαίμε ασταμάτητα. Παραμορφώθηκαν τα ζυγωματικά μας από το κλάμα. Πρωθυπουργός της χώρας ο Παναγιώτης ο Πικραμένος. Ε δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.

Κι έκατσε δηλαδή να μπει πρωθυπουργός ο Παναγιώτης ο Πικραμένος την κατάλληλη εποχή. Την εποχή της πίκρας. Αν και τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά σ' αυτή τη ζωή. Σ' αυτές λοιπόν τις πικραμένες εκλογές, αυτούς τους πικραμένους καιρούς, θα οδηγήσει τη χώρα ο Παναγιώτης ο Πικραμένος. Ναι τέτοια λέω, αλλά τέτοια λέει από χθες όλος ο κόσμος. Και δεν γίνεται να μην τα πούμε. Βγαίνουν μόνα τους. Και ίσως λόγω ότι είπαμε το ονοματεπώνυμό του αρκετές φορές, ίσως λέμε, να φαίνεται να κολλάει τέλεια το όνομα με το επίθετο. Δηλαδή να φαντάζει το Παναγιώτης, το κατάλληλο όνομα για αυτό το επίθετο. Για το Πικραμένος. Σα να βγάζει μια πίκρα το Παναγιώτης. Είπαμε, ίσως είναι ότι είπαμε πολλές φορές το ονοματεπώνυμο. Οπότε έδεσε. Και τώρα ακούγεται φυσιολογικό. Τέλος πάντων το θέμα είναι ότι έχουμε πικραμένο πρωθυπουργό. Και εντάξει λογικά παίζει το λογοπαίγνιο με άλλους δύο πολιτικούς, τον Πάνο τον Καμένο και τον Γιώργο τον Βαρεμένο. Τώρα βλέπω ότι το Παναγιώτης κολλάει και με τον καμμένο. Και στην τελική τον Καμμένο τον ξέραμε από πιο μπροστά. Από πριν. Τον Πικραμένο τώρα τον μάθαμε. Έτσι που λέτε, κολλάει το Παναγιώτης με τον Καμμένο. Αλλά κι ο καμμένος, πικραμένος είναι σίγουρα. Ναι λέω και τέτοια. Και μ' αυτά που λέω γελάει ο κάθε πικραμένος. Και συνεχίζω να λέω και τέτοια. Ε ναι δεν γίνεται αυτό. Άκου πικραμένος. Που πας ρε φουκαριάρα Ελλάδα με πρωθυπουργό τον Πικραμένο. Είναι σαν να μπαίνει σέντερ-φορ σε μια ομάδα κάποιος που τον λένε χασογκόλη. Σα να παίζω με τον Χασογκόλη φουνταριστό. Που να την παλέψεις. Μη ξαναλέμε τα ίδια. Λέμε και τέτοια. Και σ' αυτή την περίπτωση όλοι τα λέμε. Κι αν δεν τα λέμε τα σκεφτόμαστε. Τέλος πάντων τα είπαμε για τον Παναγιώτη τον Πικραμένο, τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό της Ελλάδας.

Τώρα να πούμε και τίποτε για τη μπαλίτσα, η εβδομάδα που διανύουμε μάλλον είναι σε χαλαρούς ρυθμούς, ενόψει του μεγάλου τελικού του ΤσουΛου το Σάββατο. Τα περισσότερα πρωταθλήματα άλλωστε έχουν τελειώσει. Λίγα πράγματα έχουν μείνει. Δεν προλάβαμε την Δευτέρα, λόγω και των αστρολογικών προβλέψεων που βγάζουμε να πούμε πιο αναλυτικά τι έγινε στα πρωταθλήματα. Και κάποια πράγματα έμειναν ασχολίαστα. Όπως το κατόρθωμα του Μανόλο Χιμένεθ να σώσει αυτή τη Σαραγόσα. Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Δεν γίνεται να γίνεται. Αυτό δεν είναι σωτηρία, είναι πρωτάθλημα, είναι νταμπλ, είναι διηπειρωτικό, διαπλανητικό, διαγαλαξιακό τα πάντα-όλα. Απίστευτη σωτηρία πέτυχε η Σαραγόσα, απίστευτη ανατροπή δεδομένων. Επική παραμονή, που ασφαλώς πιστώνεται στον Μανόλο τον Χιμένεθ. Και μόνο που το πάλευε ήταν ένα πραγματικό θαύμα, πόσο μάλλον τώρα που τα κατάφερε.

Εκείνος που δεν τα κατάφερε ήταν ο Ότο ο Ρεχάγκελ. Απέναντι στην Φορτούνα Ντίσελντοφ, στα μπαράζ της παραμονής. Έχασε στο Βερολίνο και έφερε ισοπαλία εκτός και πλέον η Χέρτα είναι στην Τσβάιτε λίγκα. Και είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι παρόμοιο από την στιγμή που καθιερώθηκε ο τρίτος από το τέλος της Μπουντεσλίγκα να δίνει αγώνα διαβάθμισης. Έτσι λέγονται τα μπαράζ. Γιατί είστε και λίγο μυστήριοι. Τέλος όσον αφορά την μπαλίτσα είχαμε και τους αγώνες των πλέι-οφ της μαγευτικής Σούπερλιγκ. Μετά την 5η αγωνιστική των πλέι-οφ το τοπίο ξεκαθάρισε. Το ποιος θα πάρει τη δεύτερη θέση των πλέι-οφ θα κριθεί την τελευταία αγωνιστική στο αθηναϊκό ντέρμπι Παναθηναϊκός-ΑΕΚ. Με τον Παναθηναϊκό να παίζει για δύο αποτελέσματα και την ΑΕΚ μόνο για τη νίκη. Αυτά λοιπόν και για την μπαλίτσα.

Όσον αφορά τη σόου-μπιζ, δεν βλέπουμε κάτι σημαντικό. Τουλάχιστον στη βόλτα μας στο Γιούπι τελεία τζιαρ. Άρθρα-απορίες κυρίως. Αγαπημένη κατηγορία βέβαια αλλά τίποτε άξιο σχολιασμού δεν υπάρχει. Πέρα βέβαια από την αποχώρηση-σοκ όπως μας λένε της από το DWTS της Μαρίας Μενούνος. Και την εξομολόγηση του Φώτη Σεργουλόπουλου στον Γιώργο Σατσίδη. Άσε μας ρε συ Φώτη. Σε παρακαλώ δηλαδή. Α και το νέο σύντροφο της Ελεωνόρας της Μελέτη. Δείτε το νέο της σύντροφο μας λένε αυτοί οι περίεργοι του Γιούπι στην πρώτη σελίδα. Μπα, δεν προβλέπεται. Τα έχουμε πει αυτά, ότι δεν κάνουμε το κλικ στο διαβολικό διάβασε περισσότερα. Πολλάκις. Έτσι κι αλλιώς αργά ή γρήγορα θα το μάθουμε. Όπως και για το νέο "αμόρε" της Νάντιας της Μπουλέ. Ρε τι έχουμε πάθει.

Και από τους νέους συντρόφους της Νάντια της Μπουλέ και της Ελεονώρας της Μελέτη ας πάμε σε μακρινά αλλά πανέμορφα τοπία. Όπως είναι οι πανύψηλες χιονισμένες βουνοκορφές της Απολομπάμπα. Στη Νότια Αμερική και στην μακρινή Βολιβία. Όπου η φύση ξεκίνησε ήδη την επανάστασή της. Πιστεύοντας ότι επιτέλους θα γίνει το αυτονόητο και το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα. Ήδη οι κόνδορες άρχισαν να πετούν περήφανα μεταδίδοντας την ελπίδα, στα περάσματα του Άνκγο και του Ακοτάγκο. Και δειλά-δειλά ξεκίνησαν οι Ινδιάνοι με τα τρελά φλάουτά τους να παίζουν την γνωστή μελαγχολική μελωδία της ευτυχίας. Ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά επιτέλους οι άνθρωποι του Άρη μι κορασόν θα νιώσουν. Και θα τον φέρουν πίσω. Εννοώ βεβαίως, τον λατρεμένο Γκιγιέρμο Όγιος. Τότε που θα ραγίσει η πλάση από τη συγκίνηση. Που θα βουρκώσουν τα πάντα, από την Παναγιά της Γουαδελούπης μέχρι τους καντινιέρηδες έξω από το Βικελίδης. Τη μέρα που θα ξαναφέρουν το ξανθό πρίγκηπα πίσω. Για να ξανά μανά αναγεννήσει τον σύλλογο. Κι όπως λέει και το τραγούδι, η μέρα εκείνη δεν θ' αργήσει.

Τώρα εννοείται ότι λέμε και τέτοια. Κι όχι μόνο τα λέμε, αλλά και τα πιστεύουμε. Και ανατριχιάζουμε στη σκέψη ότι ίσως γίνουν. Τέλος πάντων, αφού κάναμε και πάλι το χρέος μας εξυμνώντας τον λατρεμένο Γκιγιέρμο Όγιος και προτρέποντας τους άνιωθους υπευθύνους να νιώσουν και να κάνουν αυτό που πρέπει, μπορούμε να πούμε ότι τελείωσε κι αυτό το αβάσταχτο κείμενο. Να θυμίσω και πάλι τον λογαριασμό μας στο facebook, Tarzan Raycharles, να είστε και να περνάτε καλά, γκράτσιας Γουατεμάλα και τα λέμε.
ΤΑΡΖΑΝ - Ray Charles. 

Συνεχίζουμε με την καταπληκτική Rebecca Romijn. Εντάξει τι να λέμε τώρα. Σαν το παλιό κρασί. Που λέει κι ο λαός μας. Αγαπάμε Ρεμπέκα. Αγαπάμε και αποθεώνουμε. Πως θα γινόταν διαφορετικά άλλωστε. Αγαπάμε Ρεμπέκα. Λατρεύουμε... 

Το άρθρο έχει διαβαστεί 4569 φορές.

Unibet: Βοnus 100% μέχρι 30 ευρώ